Racisme
Ik heb het nooit begrepen, en zal dat blijkbaar nooit gaan doen.
Is ieder mens is deze wereld niet een 10de van het een en een zoveelste van het ander.
Mijn blanke huid, en mijn naam verteld mij dat ik nederlandse ben, maar mijn half rechte, half kroes haren en mijn blauwe ogen en donker haar, zijn allemaal puzzeltjes van generaties liefde.
Mijn aller eerste kalverliefde was de liefde voor mijn over-buurjongen Virgil, van Surinaamse afkomst, van zijn lippen tot zijn hart was hij zacht. Het was niet wederzijds, maar ik had hem lief, hoe jong en klein ik ook was.
Waarom komt er geen vooruitgang in het zien dat we ieder MENS zijn, en watvoor kleur dan ook, daar zitten nette en criminele mensen tussen. Mensen van goede afkomst of van minder gelukkige afkomst. Die enkel leren van geboorte af aan, wat hun aangeleerd wordt, en de liefde of tekorten die daarbij ontstaan geven zij weer verder door.
Kunnen we niet zien dat we elkaar in balans houden?
Zonder het "slechte" kunnen we het "goede" niet zien en andersom.
Daar heeft geen kleur wat over te vertellen.
De afkomst van ieder mens, autochtoon allochtoon, zegt iets over je normen en waarde.
Die moeten we van elkaar leren begrijpen en waarderen.
Hebben we een oorlog nodig om dit te zien? Om onze krachten te bundelen, om kennis en liefde te delen?
Ik houd van Rotterdam, juist om al zijn kleur, ik voel me hier lekker in de buik van al deze wereldse gezichten om mij heen.
Echter op een zaterdag middag, terwijl ik twee jongens op een fiets tegemoet fietste, en ik eigenlijk genoot van hun puberale gegiechel, werd bij het ontmoeten in die ene meter van het fietspad, in mijn gezicht gespuugd.
Gewoon omdat ik anders ben. Mijn jas opvalt, mijn haar in een gekke krul zit, ik rode lippenstift draag of wat dan ook. Ik schrok en begon thuis mijn gezicht heftig te wassen en te huilen.
Mijn tranen vloeide niet omdat ze het op mij gemund hadden, maar omdat de normen en waarden en het respect dat we voor elkaar behoren te hebben op dat moment verdwenen was.
Is ieder mens is deze wereld niet een 10de van het een en een zoveelste van het ander.
Mijn blanke huid, en mijn naam verteld mij dat ik nederlandse ben, maar mijn half rechte, half kroes haren en mijn blauwe ogen en donker haar, zijn allemaal puzzeltjes van generaties liefde.
Mijn aller eerste kalverliefde was de liefde voor mijn over-buurjongen Virgil, van Surinaamse afkomst, van zijn lippen tot zijn hart was hij zacht. Het was niet wederzijds, maar ik had hem lief, hoe jong en klein ik ook was.
Waarom komt er geen vooruitgang in het zien dat we ieder MENS zijn, en watvoor kleur dan ook, daar zitten nette en criminele mensen tussen. Mensen van goede afkomst of van minder gelukkige afkomst. Die enkel leren van geboorte af aan, wat hun aangeleerd wordt, en de liefde of tekorten die daarbij ontstaan geven zij weer verder door.
Kunnen we niet zien dat we elkaar in balans houden?
Zonder het "slechte" kunnen we het "goede" niet zien en andersom.
Daar heeft geen kleur wat over te vertellen.
De afkomst van ieder mens, autochtoon allochtoon, zegt iets over je normen en waarde.
Die moeten we van elkaar leren begrijpen en waarderen.
Hebben we een oorlog nodig om dit te zien? Om onze krachten te bundelen, om kennis en liefde te delen?
Ik houd van Rotterdam, juist om al zijn kleur, ik voel me hier lekker in de buik van al deze wereldse gezichten om mij heen.
Echter op een zaterdag middag, terwijl ik twee jongens op een fiets tegemoet fietste, en ik eigenlijk genoot van hun puberale gegiechel, werd bij het ontmoeten in die ene meter van het fietspad, in mijn gezicht gespuugd.
Gewoon omdat ik anders ben. Mijn jas opvalt, mijn haar in een gekke krul zit, ik rode lippenstift draag of wat dan ook. Ik schrok en begon thuis mijn gezicht heftig te wassen en te huilen.
Mijn tranen vloeide niet omdat ze het op mij gemund hadden, maar omdat de normen en waarden en het respect dat we voor elkaar behoren te hebben op dat moment verdwenen was.
Comments