COLOUR/KLEUR/ Yves Klein Monochrome Blue
KLEUR / COLOUR / COLOR / COLORE
Mijn fascinatie voor kleur en het effect van het dragen ervan ,ontstond waarschijnlijk toen ik heel klein was, en ik zelf graag bepaalde wat ik droeg.
Vanaf 3 jaar een heel jaar roze, toen ik 7 jaar was enkel donkergroen en bordeau rood, 8 jaar een jaar bruin, en in mijn 12e levens jaar een jaar zwart.
Wellicht staat dit aan het begin van mijn onderzoek naar de kracht van het dragen van kleur, waarvan ik nog niet wist dat ik er door gefascineerd zou raken.
Op mijn 17e levensjaar stond ik in Dusseldorf voor het doek van Yves Klein Monochrome Blue. Alle andere studenten van de Academie liepen door, maar ik nam mijn tijd. En liep rustig op het doek af, zodat ik enkel het doek zag. En het resoneerde in mij.
Dit abstracte Neo Realistic schilderij door Yves klein, het Monochrome Blue uit 1961 is door velen aanschouwt en velen gedachtes gaan erover. Concluderend kan ik zeggen dat het een zoektocht was naar ultieme vrijheid, zo vlak na de tweede wereld oorlog. Lijnen zijn begrenzend, vrijheid bevindt zich in kleur. It is an "open window to freedom (1)
Wat is de relatie die wij tot kleur hebben vandaag de dag?
Hoe is de afwezigheid van kleur ontstaan in het straatbeeld.
Kleding geeft niks aan de drager, en het geeft niks aan de toeschouwer.
Als ik het heb over de gemiddelde man, de gewone burgerij die hun kleding bij H&M , Zara en dergelijke betaalbare zaken kopen.
Hoe kunnen wij allen in dit grijs zijn beland?
Zonder natuur, in een stenen omgeving.
Het grijs overmant ons, en al het licht lijkt enkel uit schermen te komen.
Hier in de donkere dagen van de winter
Mijn zoektocht is begonnen naar mijn fascinatie voor kleur.
Ik zou graag resoneren, resonantie terug brengen, in kunst, in mode, in de mens.
Mens en zijn relatie tot kleur, en zijn mogelijke verbinding met kleur.
Dit blog gaat vanaf
(1) https://www.moma.org/collection/works/80103
Man scremas to yellow
NEil Harbisson : I listen to colour
Mijn fascinatie voor kleur en het effect van het dragen ervan ,ontstond waarschijnlijk toen ik heel klein was, en ik zelf graag bepaalde wat ik droeg.
Vanaf 3 jaar een heel jaar roze, toen ik 7 jaar was enkel donkergroen en bordeau rood, 8 jaar een jaar bruin, en in mijn 12e levens jaar een jaar zwart.
Wellicht staat dit aan het begin van mijn onderzoek naar de kracht van het dragen van kleur, waarvan ik nog niet wist dat ik er door gefascineerd zou raken.
Op mijn 17e levensjaar stond ik in Dusseldorf voor het doek van Yves Klein Monochrome Blue. Alle andere studenten van de Academie liepen door, maar ik nam mijn tijd. En liep rustig op het doek af, zodat ik enkel het doek zag. En het resoneerde in mij.
Dit abstracte Neo Realistic schilderij door Yves klein, het Monochrome Blue uit 1961 is door velen aanschouwt en velen gedachtes gaan erover. Concluderend kan ik zeggen dat het een zoektocht was naar ultieme vrijheid, zo vlak na de tweede wereld oorlog. Lijnen zijn begrenzend, vrijheid bevindt zich in kleur. It is an "open window to freedom (1)
Wat is de relatie die wij tot kleur hebben vandaag de dag?
Hoe is de afwezigheid van kleur ontstaan in het straatbeeld.
Kleding geeft niks aan de drager, en het geeft niks aan de toeschouwer.
Als ik het heb over de gemiddelde man, de gewone burgerij die hun kleding bij H&M , Zara en dergelijke betaalbare zaken kopen.
Hoe kunnen wij allen in dit grijs zijn beland?
Zonder natuur, in een stenen omgeving.
Het grijs overmant ons, en al het licht lijkt enkel uit schermen te komen.
Hier in de donkere dagen van de winter
Mijn zoektocht is begonnen naar mijn fascinatie voor kleur.
Ik zou graag resoneren, resonantie terug brengen, in kunst, in mode, in de mens.
Mens en zijn relatie tot kleur, en zijn mogelijke verbinding met kleur.
Dit blog gaat vanaf
(1) https://www.moma.org/collection/works/80103
Man scremas to yellow
NEil Harbisson : I listen to colour
Comments